Enkele weken geleden stapte ik een ruimte binnen voor wat ik dacht dat een soort opleiding zou zijn. Iets met uitleg, theorie, misschien een demonstratie. Je kent het wel: kijken, luisteren, notities maken, klaar. Maar neen. Ik belandde in een sessie emotioneel lichaamswerk. Echt emotioneel lichaamswerk. Met mensen. En gevoelens. En tranen. En handen vasthouden. En… ja, ik was daar dus NIET klaar voor.

Vandaag moest mijn auto eindelijk binnen voor een herstelling. Al weken wist ik dat er herstelling nodig was, maar mijn brein had een simpel plan: “Wacht tot 18 mei, dan heb je een chauffeur voor de terugrit.”

Er is iets dat ik al drie jaar opmerk in mijn bijberoep. Iets dat zachtjes aan mijn mouw trekt, soms luid roept, soms stilletjes fluistert. Iets dat ik voel in mijn buik, mijn borst, mijn ideeën, mijn dromen.

Er zijn van die dagen waarop ik mezelf betrap op een vreemd soort innerlijke haast. Niet omdat er écht iets dringend is. Niet omdat iemand op mij staat te wachten. Maar omdat mijn lichaam doet alsof. Alsof ik moet rennen. Alsof ik moet presteren. Alsof er iets belangrijks misloopt wanneer ik even stilval.

kom je erachter wat je echt wilt en ga je er ook daadwerkelijk mee aan de slag.

Wanneer mijn hoofd te maken krijgt met turbulentie en ik het gevoel heb geen houvast meer te hebben...