Afgelopen zaterdag gebeurde het weer. Kort na het eten viel ik in slaap. Niet gewoon wat loom, maar écht weg. Mijn man vroeg me de dag erna: “Dit is nu de tweede keer op korte tijd dat je je avond verslaapt. Ligt het aan wat je eet?"
Een week eerder was ik na frietjes van de frituur al de hele avond KO. En nu met de spaghetti precies hetzelfde.
Het zette me aan het denken.
Waarvan word ik zo moe? Is mijn spijsvertering zó hard aan het werk?
Wanneer eten voelt als een energiedief
Mijn hoofd wordt loom, mijn oogleden zwaar, mijn lijf zakt weg in de zetel alsof de zwaartekracht me harder vastgrijpt dan anders. Het voelt letterlijk alsof mijn batterij leegloopt. Alsof al mijn bloed naar mijn maag en darmen stroomt en mijn hersenen het even zonder moeten doen.
En vooral wanneer ik ongezond of zwaar eet — frietjes, pasta, grote porties — lijkt mijn lichaam te protesteren.
Vetten + snelle koolhydraten = een stevige opdracht voor je vertering. Dat verklaart de dip. Mijn lichaam schakelde naar “rest & digest”, bloedsuiker hup de lucht in en al even snel duizelend terug naar de grond, en je energie zakt mee.
En ja… frietjes en pasta zijn mijn valkuilen. Ik lijk geen grens te hebben. Ik schrans. Waarom dat zo is?
Ik heb geleerd dat deze gerechten precies die combinatie bevatten waar ons brein dol op is: vet + zout + koolhydraten. Evolutionair gezien zijn dat “beloningsbommen”. Je lichaam wil meer, zelfs als je genoeg hebt gehad.
Mijn lichaam is gevoeliger geworden — en dat is niet per se slecht
Ik ben niet altijd zo gevoelig geweest voor de signalen van mijn lichaam. Dat is iets van post burn-out.
Sindsdien voel ik veel sneller wanneer iets “off” is. En eerlijk: dat is soms lastig, maar vooral waardevol.
Wanneer ik bijvoorbeeld te veel suiker eet — zo’n echte suiker frenzy — voel ik een druk hoog in mijn borstkas. Een spanning, een soort verkramping. Geen fijn gevoel. Maar ik bén me er tenminste van bewust. Ik kan nu tegen mezelf zeggen:
“Rebecca, wat doe je je lichaam aan?”
Dat bewustzijn is een kracht. Het helpt me om even van op afstand te kijken,te vertragen, te luisteren, te kiezen voor een beter alternatief.
Voeding of vulling? Een wereld van verschil
Wat we vandaag “voeding” noemen, is vaak ultrabewerkt. Gemaakt om ons te laten blijven eten. Gemaakt om ons brein te prikkelen. Gemaakt om ons afhankelijk te maken van snelle dopamine.
Drie jaar geleden ben ik gestopt met snoep. Dat was een harde reality check.
De suikers hadden zo’n negatieve invloed op mijn welzijn:
– mijn stemming
– mijn energie
– mijn helderheid
– mijn motivatie
Het stoppen hielp. Maar suiker zit overal. In sausjes, in brood, in ontbijtgranen, in snacks die zich voordoen als “gezond”. Ik was er dus nog niet vanaf. Tot op vandaag nog steeds niet. Maar ik geloof dat het kan. Ik geloof dat ik opnieuw het heft in handen kan nemen.
Stap voor stap terug naar echte voeding
Dankzij mijn voedingscoach heb ik nu praktische handvatten om bewuster te eten.
Het boek “Gezonder in 30 dagen door onbewerkt voedsel” is ook een eyeopener. Niet alleen over de voedselindustrie, maar vooral over de psychologie erachter. Hoe producten ontworpen worden om ons te laten grijpen, knabbelen en herhalen.
Het is moeilijk. Toegegeven.
Want diep vanbinnen wil ik me elke dag volproppen met Ben & Jerry’s, chocolade, chips, koeken… alles wat zoet en zout is. Mijn brein is lui en gemakzuchtig. Het wil snelle dopamine. Snel happy.
Maar het vergeet élke keer dat die shotjes snel uitgewerkt zijn.
En dat ik daarna in een neerwaartse spiraal beland van:
- slaperigheid
- mist in mijn hoofd
- neerslachtigheid
- motivatie die verdwijnt
Wat ik hieruit meeneem — en jij misschien ook
- Je lichaam geeft signalen. Soms fluistert het, soms schreeuwt het.
- Je hoeft niet te wachten tot het schreeuwt.
- Bewust eten is geen straf, maar een vorm van zelfzorg.
- Kleine stappen zijn genoeg.
- Je mag mild zijn voor jezelf.
- Je mag opnieuw beginnen. Elke dag opnieuw.
Ik ben nog onderweg. Maar ik ben aandachtiger dan ooit.
En dat is al een overwinning op zich.
Reactie plaatsen
Reacties