“Je ziet er echt ziek uit.”
“Zo voel ik me ook.”
“Je hebt wel vaak last van migraine he?! Zou je niet eens naar de dokter gaan?”
Een getrokken gezicht, ogen dichtgeknepen omdat het licht me irriteert, barstende koppijn, een gevoel van uitdroging, spierpijn, een verstopte neus door zware slijmen. Een beetje zoals ik me herinner hoe een kater vroeger voelde.
“Ik hoef niet naar de dokter.”
“Zeker?”
Ja, zeker. Want ik wéét waarom ik deze migraineaanval heb. Een aanval die mijn hele zaterdag gijzelt, jammer genoeg. En de reden voelt beschamend.
Vrijdagavond was een gezellige avond met vrienden en bordspellen. Daar horen sowieso suiker- en vetrijke snacks bij. Dat is gewoon zo…
Of hoe ik mezelf dat wijsgemaakt heb.
Komt het door mijn opvoeding?
Onze cultuur?
Onze Vlaamse overtuiging dat bij gezelligheid eten hoort?
Hoe dan ook… Ondanks dat ik de laatste tijd aanzienlijk minder suiker eet en dit een bewuste keuze is, zei mijn brein nu: “hé, je moet maltesers, chips en oh ja, van die rolo’s kopen.” En zo geschiedde het. Verder was er weinig breinactiviteit die dit enigszins probeerde tegen te spreken.
Een vriend had ook nog gefrituurde bitterballen mee. Heerlijk. En zo snel was ik “vergeten” dat we eigenlijk net beslist hadden om sterk te minderen met gefrituurde voeding.
Zeker nu we weten hoe dit gemaakt wordt en wat er tijdens het frituren gebeurt. Volgens Johannes Cullberg (In 30 dagen gezonder door onbewerkt voedsel) worden zetmeelrijke producten bij extreem hoge temperaturen omgezet in acrylamide, een stof die ontstekingsreacties kan uitlokken. De olie wordt vaak herhaaldelijk verhit, waardoor ze oxideert en transvetten vormt. Die zijn moeilijk af te breken en zetten je cellen extra onder druk. Het resultaat is een knapperige hap die je lichaam biochemisch gezien flink belast.
Ik at en at en at, en de volgende ochtend – eigenlijk nog halfweg de nacht – werd ik wakker met het gevoel van een kater. De hoge hoeveelheid aan suikers, vetten en zout bracht mijn lijf volledig uit balans. Mijn bloedsuiker schoot eerst omhoog en kelderde daarna diep weg. Mijn lichaam verloor vocht door de combinatie van suiker en zout, waardoor ik uitgedroogd wakker werd. De vetrijke snacks hielden mijn spijsvertering de hele nacht actief, waardoor mijn slaap oppervlakkig bleef. (En zo beschuldigde ik eerst ook mijn man dat ik slecht geslapen had door zijn gesnurk. Iets met de kip of uit ei. Wat was er eerst ?🫣)
En dan was er nog de verstopte neus: mijn slijmvliezen reageerden op de suikerpiek met extra slijmproductie, een lichte ontstekingsreactie die ik intussen maar al te goed herken.
En soms gebeurt het zelfs nog sneller. Niet de dag erna, maar meteen na het eten. Dan val ik plots weg in een diepe slaap, alsof iemand de stekker eruit trekt. Dat is geen gewone vermoeidheid, maar een reactie op een sterke bloedsuikerpiek gevolgd door een snelle daling. Je hersenen ervaren dat als een energietekort en schakelen over op een soort spaarstand. Het verklaart waarom ik soms letterlijk omval van de slaap na een grote suikerinname. Geloof me, op zo een moment heb ik zelfs geen waakvlammetje, ik ben echt K.O. Ook dat is dus informatie. Een duidelijk signaal.
Dit heb ik lang niet durven toegeven aan mijn man. De reden waarom ik vaak sliep. Maar nu ben ik open, de schaamte voorbij, mijn gezondheid voorop. Want hoe transparanter je hierover bent naar je naasten, hoe beter voor je vooruitgang.
Gevolg op zaterdag: veel water drinken, weinig eetlust, slapen en pillen slikken tegen de hoofdpijn. Zucht. Zo onnodig dit laatste. Want met die pillen steek ik opnieuw iets in mijn lijf dat mijn systeem moet verwerken, terwijl ik eigenlijk wéét waar de oorzaak ligt.
En dat is precies waarom ik dit deel. Om bewustzijn te creëren. Dat start bij mezelf en wil ik delen met anderen. Om te tonen hoe sterk voeding – en vooral de hoeveelheid en combinatie ervan – invloed heeft op je gezondheid. Hoe migraine, vermoeidheid, ontstekingen, een verstopte neus of een “katergevoel” soms geen mysterie zijn, maar een logisch gevolg van wat je de avond ervoor gegeten hebt. We zijn zo gewend geraakt aan ultrabewerkte voeding dat we de signalen van ons lichaam bijna normaal zijn gaan vinden. Maar normaal zijn ze niet. Ze zijn richtingaanwijzers.
Houd je Brein in Bloei met enkele praktische, haalbare tips:
Deze stappen zijn niet bedoeld om perfect te zijn, maar om je bewustzijn te vergroten. Kleine keuzes die meteen voelbaar zijn voor je lichaam.
- Drink een groot glas water en wacht even vóór je begint te snacken.
Dat korte moment van pauze helpt je lichaam al te hydrateren en geeft je brein tijd om te voelen of je écht honger hebt of gewoontegedrag volgt. - Leg snacks bewust op een bord of in een kommetje.
Uit een zak eten is ontworpen om je te laten doorgaan. Door het zichtbaar te maken, krijg je opnieuw regie over je portie. - In gezelschap met veel snack keuzes. Beperk je tot één zoete en één hartige snack.
Niet omdat het moet, maar omdat een tafel vol prikkels je brein overbelast en je sneller doet overeten. Minder keuze = minder impuls. - Eet iets kleins met eiwitten vooraf.
Een handje noten, yoghurt of een stukje kaas helpt je bloedsuiker stabieler te houden, waardoor je minder snel in die suikerdip of “shutdown-slaap” belandt. - Stop zodra je merkt dat je automatisch blijft eten.
Dat moment is goud waard. Het is precies daar dat bewustwording begint: herkennen dat je lichaam geen honger heeft, maar je hand blijft gaan. - Observeer je lichaam de dag erna en noteer wat je voelt.
Niet om streng te zijn, maar om patronen te zien. Hoofdpijn? Slijm? Vermoeidheid? Een dip? Je lichaam vertelt je altijd iets.
Reactie plaatsen
Reacties